Şaşırtın beni bir kere de olsa !

İnsan ne desin bilemiyor ya bazen. Öyle bir moddayım inan. Nasıl olur nasıl gider bilemiyorum. Geçen bunca zamana rağmen halen daha dün gibi gelmesi herşeyin insan beyninde acınacak bir duygu patlaması yaşanmasını barındırıyor. Evet şu anda askerim, kalan gün sayısı 27 ve buna rağmen diyorum ki birisi bu zamana dur desin. Bölünen hücrelerim saçlarımın aralarındaki tek tük olan beyazların artması. Yaşlanma belirtileri. Göz altı çökmeler. Birisi bu DNA yı bu anda dondursun lütfen. Yaşlanmaktan korktuğumdan falan değil. Bunlar zamanın geçtiğini belli eden şeyler. İnsan her yaşta kendince zaten mutlu olmasını bilebilir. Ama ben artık bundan çok uzağım. İnsanlara mutluluk dağıtıp güleryüz göstermekten kendime bişiy kalmadı. Bu böyle olmamalı ya da olmamalıydı. Her an herkese güleryüz dağıtması gereken ben değilim. Askerim, gurbetteyim bunun edebiyatını bile yapmadım. Yapamıyorum. Böyle birşey olamaz. Herkese gülücükler saçmam da gerekmiyor. Herkesin derdini anlattığı kişi de ben olmamalıyım. Neden tüm sırlar bende toplanır, herkes birbiri hakkında kötü düşünür ve bunu benle paylaşır? Neyim ki ben ? Ne olabilirim ? İnsan olmak ve herşeye olağan bakmak dışında yaptığım hiçbirşey yok halbuki. Dengeleri sağlayan denge unsuru olmaktan da bıktım. Ben olmasam olmuyor dimi de demiyorum. Ne haliniz varsa görün diyorum. Daha buradan arıyorum da telefonla herşeyin nasıl da değişmediğini görüyorum ve bu beni çileden çıkaryor. Amaaannn diyorum ne haliniz varsa görün. Gerçekten ne haliniz varsa görün diyorum. Döndüğümde herşey yine aynı hep aynı olacak. Bu bende düş kırıklığı da yaratmayacak. Neden çünkü böyle olacağını zaten her zaman olduğu gibi biliyorum. Artık sürpriz olsun yaw. Bir kere de sürpriz yapın. Şaşırtın beni ey insan evlatları. Ademoğulları :D.... İnsan ırkı. Şaşırt lan beni....!!!!