İyi böyle

‘Gözlerine sürme çektiğinde daha bir güzel oluyordun güzelim. Senin kadar anlamlı bakışlara sahip olan başka bir insana daha sahip olmadım hayatımda.’

Halbuki ne gözler sevdim ben bana bakan, benden bir şeyler bekleyen. Sihirbaz değildim elbet, şaşırılacak şeyler yapmamı beklemek hataydı bana göre. Halbuki mucize bile bekleyen oldu. Ben mucize yaratamazdım, kimse yaratamazdı da zaten. En nihayetinde bir insandım.

Ben sevdiğim zaman sebebini sormam asla kendime. Sevgi ansızın gelmeli ve öylece yaşanmalıydı gözümde. Nicesini paraladım, umarsızca harcadım belki. Belki de pişmanlık bile duymam gerekti çoğu zaman. Ama pişmanlık duymadım da hiçbir zaman. Dönüp arkamı bakmadım bile.
Peki neden duruyor hala fotoğrafları o zaman sende ? diye soracak olursan eğer bana derim ki ; yaşadığımın, hayatta varolduğumun yegane ispatı fotoğraflarımdır. Ben resimlerde yaşamam hayatı, resimler yaşandıkları anda canlıyken anlam ifade ediyorlardı, artık sadece birer anıdan ibaretler. Hayatımızın kötü ve kaldırılamayan kördöngüsünden başka birşey de değil bu halbuki!.

Nereden başladın nereye gidiyorsun diye sorma sakın yine ? Sorularla boğma beni. Her zaman ki gibi işte. Hissediyorum aklıma geleni yaşıyorum ya da yazıyorum. Boşver..

Varlığımın umrunda olmasını istediğim bir insan olsaydı karşımda elbet ki herşeyin anlamı olurdu. Şimdi ise yalnız arkadaşımla yalnız yalnız takılıyoruz ve diyoruz ki ;

İyi böyyle ..
Şimdilik ;)