Üşengeçliğim.. :?

Üzerine yazılacak o kadar çok şey varken hiç birşey yazmak istememek, bu üşengeçlik bu aymazlık nereden geliyor?
O kadar yapıştı ki üzerime sanki ölü toprağı serpilmiş gibi ve hiç birşey yapmak istemiyor canım.
Üşeniyorum
Evet bariz, açıkça ve aleni bir şekilde üşeniyorum!!!
Canım hiçbirşey ile ilgilenmek hiçbirşey yapmak istemiyor.
Günler o kadar çabuk ve anlamsız bir yığın dolu şekilde geçerken hep hazırdan tüketiyorum kendimi.
Bilgi birikimim ve bilinç dünyam şimdiye kadar kazandıklarımla ayaktalar.
Bu da beni üzüyor, olduğum yerde de duramıyorum ve gerilediğimi hissediyorum.
Tek soru neden?
Belki yaşadıklarımdır beni bu hale getiren şey ? Belki de artık daha fazla yormak istemiyorum beynimi olmadık karmaşalarla. O sebeple mi tüm problemlerden uzak tutmaya özen gösteriyorum kendimi acaba ?
Yani yeni bir eklenti daha olsun istemiyorum beynimin kıvrımlarında.
Sebep dersen bulamıyorum !
Çok mu şey yaşadık gördük geçirdik ? Hayır aslında bakarsan benim iki katım yaşlı insanlar ya da hayatının ezici, üzücü yoğunluğunu omzuna erken yaşta üzerine almış olan insanlar daha fazla hissetmektedirler bunu kanımca. Böyle bir tavır ukalalık olurdu ..
Peki ne ?
Nasıl kurtulabiliriz bu parabilmemne durumundan.
Hayatımın gizli kalmış köşelerinde mi saklı acaba ? Ya da ben mi böyle hissediyorum ? Benim gibi hissettiğini düşündüğüm çevremdeki insanlardan kaçı gerçekte benim gibi hissediyor acaba ? Yani benim yorgunluğumla
diğer insanların fikir yorgunlukları, zihinsel yorgunlukları da aynı doğrusallıkta mı ? Bu yüzden mi iyi anlaşıyorum arkadaşlarımla ?
Aslında bakarsan bu sorunun cevabı bile kendimde saklı. Çünkü gerçekte ne hissettiğimi kimseye hissettirmiyorum ki ! Yani kimse içsel dünyamın dışa yansımalarını görmemekte. Bu da beni her daim neşeli, kafaya hiçbirşeyi
takmayan, yeterince relax biri yapıyor. Gerçekte öyle miyim acaba ? Sanırım nasıl olduğum da şu yazdığım satırlardan belli oluyordur.

Yorgun, vücudunun kemikleri ağrır ve başı zonklamakta iken yazıldı bu yazı. Haliyle olumlu olmayacaktır :)..